Krótki obraz całości: co robi aplikacja FenixSim i dlaczego jest kluczowa
Użytkownik FenixSim A32X ma w praktyce do ogarnięcia dwa światy: sam MSFS oraz osobną aplikację FenixSim. Ta druga to nie jest tylko launcher. To centrum dowodzenia całym Airbusem – od wersji dodatku, przez integrację z kontrolerami, po parametry wydajności i konfigurację systemów.
Rola aplikacji FenixSim jako „mózgu” dodatku
A32X od FenixSim to samolot, który dużą część logiki systemów liczy poza MSFS. Wiele obliczeń, logika FMS, systemy hydrauliczne, elektryczne, a nawet kalkulacja wydajności, działa w osobnym procesie, który uruchamia właśnie aplikacja FenixSim.
Dlatego ta aplikacja pełni kilka kluczowych ról:
Launcher i menedżer wersji – odpala, aktualizuje i pilnuje spójności plików A32X.
Warstwa pośrednia – komunikuje się z MSFS i z samolotem w simie przez własne kanały (sieć lokalna, SimConnect, dodatkowe biblioteki).
Konfigurator sprzętowy – widzi joysticki, throtttle, pedały i mapuje je na logikę Airbusa, niezależnie od tego, co ustawiłeś w MSFS.
Panel diagnostyczny – zbiera logi, raportuje błędy, podpowiada, co nie działa (np. brak połączenia z simem, zła ścieżka do MSFS).
Bez poprawnie działającej aplikacji FenixSim A32X po prostu nie wstanie albo będzie zachowywał się dziwnie, mimo że w MSFS wszystko wygląda normalnie.
Jak aplikacja FenixSim „widzi” sprzęt i komunikuje się z MSFS
Aplikacja działa jak warstwa pośrednia między urządzeniami wejścia (joystick, throttle, pedały, panele) a wirtualnym Airbusem. Sprzęt wykrywa jako standardowe kontrolery Windows (DirectInput/XInput). Nie korzysta z profili G Hub, Thrustmaster T.A.R.G.E.T. czy innych narzędzi producentów, ale potrafi współistnieć z ich konfiguracjami.
Schemat działania uproszczony:
Windows widzi wszystkie kontrolery jako urządzenia wejścia.
MSFS może mieć przypisane do nich profile (osie, przyciski).
Aplikacja FenixSim czyta te same urządzenia niezależnie od MSFS.
Komendy z aplikacji FenixSim przekładają się na sterowanie A32X, czasem z pominięciem domyślnej logiki MSFS.
Dzięki temu Fenix może np. niezależnie obsłużyć detenty przepustnicy Airbusa (CL, FLEX, TOGA), zaawansowaną logikę thrust reverse, czy specyficzny sposób pracy sidesticka. Jednocześnie łatwo tu o konflikty – jeśli ta sama oś jest aktywna i w MSFS, i w konfiguratorze FenixSim.
Co ustawiać w FenixSim, a czego lepiej nie dotykać w MSFS
Przy Fenix A32X trzeba świadomie zdecydować, gdzie konfigurujesz które elementy. Ogólny podział wygląda sensownie tak:
Ustawiaj w FenixSim:
osie przepustnicy z detentami (thrust levers, reverse),
osie pitch/roll dla sidesticka, jeśli korzystasz z zaawansowanych krzywych,
mapowanie przycisków na systemowe funkcje A32X (TO CONFIG, engine masters, seat belts itp.),
opcje specyficzne dla Fenix (doors, GPU, integracje systemowe).
ogólne ustawienia kontrolerów dla innych samolotów.
Jeśli tę granicę rozmyjesz, pojawią się typowe problemy: podwójne wejścia, „skacząca” przepustnica, ster wysokości zachowujący się nieliniowo lub autopilot, który wariuje, bo dostaje sprzeczne sygnały z dwóch warstw konfiguracji.
Oczekiwania użytkownika vs realne możliwości aplikacji
FenixSim to nie jest kombajn do konfiguracji całego MSFS. Służy przede wszystkim do obsługi A32X. Z poziomu aplikacji:
nie ustawisz globalnych grafik w simie,
nie zmapujesz wszystkich przycisków pod każdy samolot,
nie zastąpisz całkowicie panelu opcji w MSFS.
Za to dostajesz bardzo szczegółową kontrolę nad jednym, konkretnym dodatkiem. Jeśli potraktujesz aplikację FenixSim jako główny „panel” A32X, a MSFS jako „świat” i ogólne środowisko, konfiguracja staje się o wiele prostsza.
Wymagania systemowe, przygotowanie MSFS i środowiska pod Fenix A32X
Sprzęt: minimalne i zalecane parametry
FenixSim A32X jest ciężkim dodatkiem. Jeśli MSFS ledwo działa na minimalnych ustawieniach, A32X może dobić wydajność. Rozsądne minimum pod Fenix A32X w praktyce:
CPU: 6 fizycznych rdzeni (np. i5/Ryzen 5 nowszej generacji) jako punkt wyjścia.
RAM: 32 GB jest bezpieczniejsze niż 16 GB, szczególnie przy większej liczbie dodatków i wysokich ustawieniach terenu.
GPU: karta klasy co najmniej średniej (np. RTX z serii xx60 lub odpowiednik AMD) dla komfortowych 30+ FPS w kokpicie.
Dysk: SSD NVMe daje wyraźnie krótsze czasy ładowania Fenix A32X i scenery.
Jeśli masz konfigurację graniczną, zadbaj przynajmniej o:
zainstalowanie MSFS oraz FenixSim A32X na SSD,
wyłączenie zbędnych aplikacji w tle (przeglądarki z kilkunastoma zakładkami, Discord z overlayami, itp.),
rozsądne ustawienie grafiki w MSFS (bez fanaberii typu 4K ultra, jeśli GPU jest przeciętne).
Wersja MSFS i dodatki wymagane do działania Fenix A32X
FenixSim A32X jest pisany pod konkretną wersję MSFS. Zanim zaczniesz cokolwiek instalować:
sprawdź, czy MSFS jest zaktualizowany do najnowszej oficjalnej wersji (stable, niekoniecznie beta SU),
upewnij się, że masz zainstalowany oficjalny base package A320neo z marketplace (czasem jest wymagany jako baza danych modeli, materiałów, efektów),
w sekcji Content Manager usuń lub dezaktywuj inne „study-level” A320/A32X, jeśli producent Fenix tego wymaga lub rekomenduje (by uniknąć konfliktów plików i systemów).
MSFS w wersjach beta (SU w „test channel”) może powodować problemy z dodatkami. Przy pierwszej konfiguracji Fenix lepiej oprzeć się o stabilną wersję sima.
Biblioteki systemowe, sterowniki i inne zależności
FenixSim A32X wykorzystuje biblioteki Windows, komponenty .NET oraz Visual C++ Redistributable. Oto szybka checklista przed instalacją:
aktualne sterowniki GPU (NVIDIA/AMD/Intel) – najlepiej z panelu producenta, nie przez Windows Update,
zainstalowane najnowsze pakiety Microsoft Visual C++ Redistributable (x64),
aktualny .NET (zwykle instalator Fenix dopisze brakujące elementy, ale system musi pozwolić na instalację),
sprawne usługi sieciowe Windows – aplikacja FenixSim komunikuje się z simem często przez lokalne porty, więc agresywny firewall potrafi ją zablokować.
Przynajmniej raz uruchom Windows Update i zrób pełny zestaw aktualizacji (poza przechodzeniem na zupełnie nową wersję systemu tuż przed instalacją – to lepiej odłożyć).
Porządek w folderach Community/Official i konflikty z innymi A320/A32X
MSFS ładuje dodatki z dwóch miejsc: Official i Community. FenixSim A32X instaluje się zwykle w strukturę, którą aplikacja sama kontroluje, ale inne mody na A320 potrafią wchodzić mu w drogę, np. nadpisując:
efekty dźwiękowe,
pliki systemów,
panele kokpitu,
narzędzia typu „performance mod” do starych A320.
Rozsądne praktyki:
zrób w folderze Community chwilową czystkę przed pierwszą instalacją Fenix – przenieś dodatki w inne miejsce i uruchom sim z samym Fenixem,
w szczególności usuń/wyłącz inne zaawansowane A320/A321/A319 (szczególnie te, które ingerują w core A320),
jeśli korzystasz z menedżera dodatków (Addon Linker itp.), utwórz osobny profil „Fenix only” do testów.
Po potwierdzeniu, że Fenix A32X działa stabilnie, dodawaj resztę add-onów partiami i obserwuj, czy nic się nie krzaczy (CTD, brak tekstur, dziwne zachowanie systemów).
Instalacja FenixSim A32X i pierwsze uruchomienie aplikacji
Pobieranie instalatora, konto i licencja Fenix
FenixSim A32X wymaga konta w serwisie producenta. Po zakupie dodatku:
zapisz plik na dysku SSD – instalator będzie pobierał dalsze dane, więc szybki dysk ma znaczenie.
Dobrze jest mieć pod ręką dane logowania do konta Fenix – aplikacja poprosi o nie przy pierwszym starcie, by zweryfikować licencję.
Instalacja krok po kroku: ścieżki, uprawnienia, folder danych
Sam proces instalacji nie jest trudny, ale kilka decyzji wpływa później na wygodę korzystania:
Uruchom instalator jako administrator – kliknij prawym przyciskiem myszy i wybierz „Uruchom jako administrator”. Ograniczy to problemy z uprawnieniami do plików i rejestru.
Wybierz katalog instalacyjny – najlepiej na tym samym SSD co MSFS, ale nie w folderach systemowych typu „Program Files (x86)”, jeśli często modyfikujesz dodatki. Katalog typu D:SimFenix jest praktyczny.
Sprawdź wymaganą przestrzeń – Fenix A32X zajmuje zauważalnie więcej niż standardowy samolot, uwzględnij też miejsce na przyszłe aktualizacje i livery.
Pozwól instalatorowi wykryć folder MSFS – jeśli nie znajdzie go automatycznie, wskaż ręcznie ścieżkę do głównego katalogu sima lub do folderu Community/Official (zgodnie z instrukcją wyświetlaną w instalatorze).
Po instalacji pojawi się skrót do aplikacji FenixSim na pulpicie lub w menu Start. Z niego będziesz korzystać regularnie, więc nie kasuj go pochopnie.
Pierwsze uruchomienie: logowanie, weryfikacja i połączenie z MSFS
Przy pierwszym starcie aplikacji FenixSim A32X zwykle wykonuje kilka kroków automatycznie:
prosi o login i hasło do konta Fenix,
weryfikuje licencję online (wymagane połączenie z internetem),
sprawdza aktualną wersję dodatku i proponuje pobranie update, jeśli jest dostępny,
próbuje rozpoznać instalację MSFS – jeśli MSFS jest w wersji Steam/Store, ścieżka może się różnić.
Po pozytywnej weryfikacji licencji zobaczysz główne okno aplikacji. Warto w tym momencie:
ustawić autologowanie (jeśli opcja jest dostępna),
sprawdzić zakładkę ze statusem połączenia z MSFS – jeśli sim nie jest uruchomiony, zobaczysz odpowiedni komunikat,
kliknąć przycisk testu połączenia, jeśli aplikacja takowy oferuje (czasem w zakładce „Status” lub „Diagnostics”).
MSFS na tym etapie nie musi być jeszcze uruchomiony, ale do pełnej weryfikacji integracji najlepiej potem włączyć sim i wczytać Fenix A32X na dowolnym lotnisku.
Gdzie FenixSim przechowuje konfiguracje i jak zrobić prosty backup
FenixSim A32X tworzy pliki konfiguracyjne w kilku miejscach:
w katalogu instalacyjnym (główne pliki dodatku),
w folderze użytkownika Windows – najczęściej w ścieżkach typu C:Users<nazwa>AppDataRoamingFenix lub podobnych,
w folderze dokumentów lub w strukturze MSFS (profil, ustawienia specyficzne dla samolotu).
Prosty backup ustawień przed większymi zmianami:
zamknij MSFS i aplikację FenixSim,
skopiuj cały folder konfiguracyjny Fenix (ten z AppData lub wskazany w dokumentacji) w inne miejsce, np. na drugi dysk lub do archiwum ZIP,
zapisz również folder z livery, jeśli dużo malowań importowałeś ręcznie.
W razie totalnego bałaganu w konfiguracji można wtedy przywrócić kopię, zamiast konfigurować wszystko od zera.
Źródło: Pexels | Autor: Joerg Mangelsen
Interfejs aplikacji FenixSim: co gdzie jest i do czego służy
Główne zakładki i logika nawigacji w aplikacji
Układ aplikacji FenixSim jest prosty: kilka głównych zakładek (tabs) lub sekcji bocznych, które obejmują wszystkie kluczowe funkcje. Zwykle spotkasz m.in.:
Home / Dashboard – status dodatku, wersja, szybkie przyciski (update, uruchomienie MSFS, linki do dokumentacji).
Logs / Support – logi, diagnostyka, szybkie pakowanie raportu dla supportu.
Większość akcji wykonujesz jednym kliknięciem: przełączasz zakładkę, zmieniasz przełącznik (toggle), zatwierdzasz konfigurację przyciskiem typu „Apply” lub „Save”. Warto po każdej większej zmianie dać aplikacji chwilę na przeładowanie plików (w tle potrafi przebudowywać cały pakiet samolotu).
Panel statusu samolotu i integracji
W głównym oknie zwykle znajdziesz sekcję statusową, która pokazuje w skrócie:
czy Fenix A32X jest zainstalowany poprawnie,
jaką masz aktualnie wersję (numerek builda),
czy MSFS jest wykryty i w jakiej wersji,
status połączenia z simem (offline / connected / wczytany Fenix).
Przy typowym scenariuszu wygląda to tak:
Odpalasz aplikację FenixSim – status MSFS: Not Running.
Uruchamiasz MSFS i wczytujesz Fenix A32X na lotnisku – po chwili status zmienia się np. na Connected.
Jeśli aplikacja nie widzi sima, mimo że ten działa – szukasz przycisku typu „Reconnect” lub „Rescan” i klikasz go raz, nie dziesięć.
Gdy pojawia się komunikat o błędzie (np. brak dostępu do portu, konflikt z innym klientem), w zakładce diagnostycznej znajdziesz szczegóły i log – przydaje się, jeśli musisz później pisać do supportu lub szukasz rozwiązania na forum.
Ustawienia samolotu: opcje techniczne i kabina pasażerska
W sekcji konfiguracji samolotu definiujesz, jak Fenix A32X ma wyglądać i zachowywać się w simie. Spotkasz tu zazwyczaj kilka grup ustawień:
Konfiguracja kabiny: liczba rzędów, typy foteli (domyślne układy linii europejskich / low-cost / full service), opcjonalne elementy wnętrza. Bardziej estetyka i klimat niż performance, ale dodatkowe detale mogą zabierać kilka FPS.
Opcje systemów: włączone/wyłączone funkcje np. satcom, dodatkowe systemy opcjonalne, style wyświetlaczy (np. starszy/ nowszy layout ND, różne warianty MCDU).
Sprzęt naziemny (ground equipment): czy domyślnie ma się pojawiać GPU, chocks, cones, czy ma być symulowany konkretny typ wózka bagażowego lub schodów.
Domyślny stan samolotu: cold & dark, ready for taxi, turn-around. To kluczowe, bo wpływa na to, z czym startujesz po każdym wczytaniu lotu.
Przed pierwszym „poważnym” lotem ustaw po prostu:
domyślny stan na turn-around (kokpit zasilony, ale nie w locie),
kabina w wariancie lekkim graficznie, jeśli sprzęt jest słabszy,
systemy w konfiguracji jak najbardziej zbliżonej do realnego operatora, którym chcesz latać (często są predefiniowane profile linii).
Personalizacja EFB i narzędzi pokładowych
EFB w Fenixie łączy się ściśle z aplikacją. Część ustawień kontrolujesz właśnie z poziomu launchera, np.:
preferowany format jednostek (kg/lbs, hPa/inHg),
źródło danych meteo (online/offline, integracje z konkretnym programem planowania),
połączenie z SimBrief (login, automatyczne pobieranie OFP na podstawie callsignu),
czy EFB ma korzystać z zewnętrznego browsera, czy wbudowanego renderera (ma znaczenie dla FPS).
Przykładowa konfiguracja „na start”:
W zakładce integracji wpisz swój SimBrief Pilot ID.
Wybierz kg i hPa, jeśli latasz głównie po Europie.
Włącz automatyczne ładowanie ostatniego planu lotu z SimBrief po uruchomieniu EFB.
Jeśli komputer ma problemy z FPS w kokpicie, ustaw EFB na tryb mniej obciążający GPU (niższa rozdzielczość/refresh).
Dzięki temu po uruchomieniu samolotu wystarczy jedno kliknięcie w EFB, by mieć kompletny plan lotu, dane paliwowe i masowe – bez przepisywania z zewnętrznego monitora.
Aktualizacje Fenix A32X i zarządzanie wersjami dodatku
Jak działa system aktualizacji w aplikacji FenixSim
Aplikacja pełni rolę launchera i updatera. Po każdym starcie wykonuje szybkie sprawdzenie na serwerach Fenix:
czy jest dostępna nowa wersja core samolotu,
czy są aktualizacje poszczególnych komponentów (dźwięki, modele, EFB),
czy któraś z zainstalowanych wersji nie jest oznaczona jako „deprecated” (niezalecana).
Gdy pojawi się update, zwykle widzisz czytelny baner lub komunikat z przyciskiem Update / Download. Przed kliknięciem dobrze zrobić szybkie 3-punktowe przygotowanie:
Zamknij MSFS, jeśli akurat działa.
Wyłącz inne aplikacje, które mogą blokować pliki (np. backup w tle).
Sprawdź, czy na dysku jest zapas wolnego miejsca – update bywa większy niż się spodziewasz.
Kanały aktualizacji: stable, beta, ewentualne test builds
W ustawieniach aplikacji często znajdziesz opcję wyboru kanału aktualizacji:
Stable / Release – domyślny, przetestowany kanał dla większości użytkowników.
Beta – wcześniejszy dostęp do nowych funkcji, za cenę możliwych błędów.
Experimental / Test – jeśli Fenix udostępnia, zwykle tylko na czas konkretnych testów.
Jeśli zależy ci na spokojnym lataniu bez grzebania, zostaw kanał stable. Beta ma sens, gdy:
MSFS wprowadził duże zmiany i Fenix wydał hotfix najpierw na beta,
potrzebujesz konkretnej nowej funkcji, która jest tylko w becie (np. nowe API dla hardware),
akceptujesz ryzyko: CTD, błędów w systemach, konieczności częstych reinstalacji.
Proces aktualizacji: krok po kroku
Standardowy przebieg update’u Fenix A32X wygląda mniej więcej tak:
Uruchamiasz aplikację FenixSim – pojawia się komunikat o nowej wersji.
Wciskasz Update.
Aplikacja pobiera pliki – w tle widać pasek postępu i prędkość pobierania.
Po pobraniu następuje etap „Applying files” / „Installing” – pliki są rozpakowywane i podmieniane w odpowiednich folderach.
Na końcu dostajesz potwierdzenie i informację o wersji, na którą zaktualizowano.
Jeśli update się wykrzaczy (np. przerwane łącze, brak miejsca), zwykle wystarczy ponowne uruchomienie aplikacji – updater spróbuje dokończyć proces lub pobrać brakujące pliki jeszcze raz. Gdy pojawia się seria błędów, pomocna bywa opcja Repair lub Verify files, jeśli producent ją udostępnia.
Powrót do starszej wersji i zarządzanie buildami
Zdarza się, że nowa wersja Fenix A32X nie lubi się z twoją konfiguracją MSFS lub innymi dodatkami. Dlatego niektóre buildy można przełączać w aplikacji:
osobna zakładka Versions lub sekcja w Updates pokazuje listę dostępnych buildów,
możesz zaznaczyć poprzedni numer (np. „Previous stable”) i wcisnąć Install / Rollback,
aplikacja pobierze i przywróci wskazaną wersję, nadpisując bieżącą instalację.
Przed cofnięciem wersji zrób mały backup plików konfiguracyjnych (jak opisane wcześniej). Rzadko, ale jednak zdarza się, że starszy build nie do końca rozumie nowsze formaty configów, co może skończyć się dziwnymi zachowaniami EFB lub kokpitu.
Typowe problemy po aktualizacji i szybka diagnostyka
Po dużym update’cie użytkownicy często widzą te same objawy:
brak Fenix A32X na liście samolotów w MSFS,
czarne wyświetlacze lub błędy w EFB,
CTD przy wczytywaniu konkretnego livery.
Szybka checklista:
Odpal aplikację FenixSim i użyj opcji Verify / Repair, jeśli jest dostępna.
Na chwilę wyłącz wszystkie inne addony (profil „Fenix only” w Addon Linkerze).
Wyczyść cache w MSFS (rolling cache, scenery cache, jeśli używasz).
Jeśli problem dotyczy tylko jednego livery – usuń je i pobierz ponownie.
Gdy nic nie pomaga, w zakładce logs/support wygeneruj paczkę logów i zachowaj ją na dysku – przy kontakcie z pomocą techniczną zaoszczędzisz sporo czasu.
Integracja z MSFS: profil samolotu, konflikty z mapowaniem w simie
Jak MSFS widzi Fenix A32X i co z tego wynika
Fenix A32X pojawia się w MSFS jako osobny samolot, ale sporo logiki działa w zewnętrznym module. Efekt:
część osi i przycisków obsługiwanych jest przez „standardowe” mechanizmy sima,
zaawansowane funkcje (np. fly-by-wire, custom autopilot, FADEC) działają w oparciu o własny kod,
nie wszystkie domyślne przypisania klawiszy MSFS mają sens dla Fenixa – część trzeba wyczyścić lub zastąpić.
Żeby uniknąć konfliktów, najlepiej utworzyć osobne profile kontrolerów w MSFS, dedykowane tylko pod Fenixa (osobno dla joysticka, przepustnicy, pedałów, ewentualnie klawiatury).
Tworzenie profilu samolotu w MSFS
Prosty scenariusz konfiguracji profilu pod Fenixa w MSFS:
W MSFS wejdź w Opcje > Kontrolery.
Dla każdego urządzenia (joystick, throttle, rudder) sklonuj istniejący profil i nazwij go np. „Fenix A32X”.
W nowym profilu usuń wszystko, co może dublować funkcje FenixSim (np. rozbudowane autopilot functions, custom spoiler axis, niestandardowe bindingi FBW).
Pozostaw lub skonfiguruj jedynie podstawy: osie lotu, oś przepustnicy (jeśli korzystasz z integracji przez MSFS), hamulce, view controls, przydatne skróty (pauza, menedżer kamery).
Jeżeli korzystasz z zewnętrznego narzędzia do mapowania (np. FSUIPC, AxisAndOhs, Spad.Next), MSFS-owe bindingi warto maksymalnie uprościć, by nie wejść w konflikt z tymi narzędziami.
Najczęstsze konflikty z domyślnym mapowaniem
Po pierwszej instalacji wiele rzeczy jest podpiętych domyślnie. Częste źródła problemów:
Domyślny autopilot – przypisania klawiszy typu „ALT HOLD”, „NAV”, „APP” z MSFS potrafią mieszać w customowym autopilocie Fenixa. Lepiej wyczyścić te skróty lub zostawić tylko kilka, których faktycznie używasz i które Fenix wspiera.
Mixture / Propeller Axis – przy niektórych konfiguracjach kontrolerów (zwłaszcza yoke’ów do maszyn GA) podpięte osie mieszanki lub śmigła potrafią wpływać na thrust/engine logic. Jeśli latasz w danej sesji tylko Feniksem, dezaktywuj je w profilu.
Gear / flaps – dublowanie komend (na joysticku + w zewnętrznym programie) kończy się „podskakującym” stanem klap lub podwozia.
Dobra praktyka: przy pierwszych kilku lotach notuj, co zachowuje się dziwnie (np. AP odłącza się bez powodu, klapy same się ruszają) i potem świadomie przeglądaj powiązania pod te objawy. W większości przypadków winne są dwa różne bindingi do jednej funkcji.
Ładowanie Fenixa w MSFS i kolejność uruchamiania
Schemat uruchamiania: co najpierw, a co później
Kolejność startu ma znaczenie, zwłaszcza gdy używasz dodatkowych narzędzi (SimBrief, VATSIM, TrackIR, itp.). Sprawdzony schemat:
Uruchom aplikację FenixSim jako pierwszą, daj jej chwilę na weryfikację plików i zalogowanie.
Sprawdź w aplikacji, czy status samolotu to np. Ready / Installed, bez komunikatów o błędach.
Włącz MSFS i poczekaj na pełne wczytanie do menu głównego.
Wybierz lot z Fenix A32X, ustaw pogodę, godzinę, parking lub gate.
Wczytaj lot i dopiero po pojawieniu się w kokpicie uruchamiaj resztę: klienta sieciowego (VATSIM/IVAO), narzędzia do kamer, zewnętrzne mapy.
Jeśli MSFS już działa, a FenixSim był wyłączony, zwykle wystarczy:
zminimalizować MSFS,
włączyć aplikację FenixSim, odczekać aż wszystko stanie na „zielono”,
wrócić do sima i załadować Fenixa na nowo (zmiana samolotu lub restart lotu).
Gdy po starcie w kokpicie wszystko jest „martwe” (brak zasilania, EFB nie reaguje), często winna jest właśnie pominięta aplikacja lub jej crash w tle.
Tryb startowy Fenix A32X możesz ustawić w samej aplikacji albo w EFB. Typowe opcje:
Cold & Dark – samolot kompletnie wyłączony, idealny do nauki pełnej procedury.
Turnaround – maszyna jak po przylocie, zasilanie jest, część systemów działa, ale pasażerów jeszcze nie ma.
Ready for Takeoff / Ready for Taxi – konfiguracja pod szybki start, bez pełnego setupu.
Jeśli korzystasz z jednego scenariusza (np. zawsze cold & dark z gate’u), ustaw to jako domyślny profil w aplikacji FenixSim. MSFS wczyta wtedy Fenixa już z odpowiednim stanem.
Zapisywanie i wczytywanie lotów MSFS z Feniksem
Zapisy gier w MSFS wciąż bywały problematyczne dla złożonych addonów i Fenix nie jest tu wyjątkiem. Zasada jest prosta:
zapis sesji w połowie lotu (zwłaszcza z aktywnym FMS, SID/STAR, handlem paliwa) nie zawsze przywróci maszynę 1:1,
do nauki podejść lepiej używać szybkiego startu w pobliżu lotniska niż rely na save/load.
Jeśli musisz przerwać lot, lepsze jest:
pauza (Esc) + pozostawienie sima w tle,
lub pauza + tryb time acceleration w dół (normalny czas) i krótka przerwa, zamiast twardego zamknięcia MSFS.
Przed eksperymentami z zapisami i wczytywaniem przygotuj prosty, powtarzalny scenariusz (np. krótki hop z EPKK do EPWR) i sprawdź, jak Fenix reaguje. Niektóre wersje lepiej sobie z tym radzą niż inne, co widać też w changelogach aplikacji.
Konfiguracja kontrolerów lotu w FenixSim: joystick, yoke, throttle, pedały
Logika obsługi osi w Feniksie
Fenix A32X łączy to, co przechodzi przez MSFS, z własnym systemem wejść. Konsekwencje:
główne osie lotu (pitch, roll, rudder) zwykle idą klasycznie przez MSFS,
przepustnica może iść przez MSFS albo bezpośrednio do customowego FADEC (w zależności od trybu w EFB),
niektóre funkcje (detenty, reversy, skróty MCDU) działają wyłącznie przez profile w FenixSim.
Przed pierwszym konfigurowaniem spisz sobie, jakie urządzenia faktycznie używasz (np. joystick + pedały + quadrant) i czy podpinasz cokolwiek przez zewnętrzne narzędzia. Ułatwi to uniknięcie podwójnych mapowań.
Wstępne porządki w MSFS i w aplikacji
Dobry punkt wyjścia:
W MSFS stwórz czyste profile pod Fenixa (jak opisane wcześniej): tylko osie lotu, hamulce, camera, ewentualnie basic przyciski.
W aplikacji FenixSim (lub w EFB, zakładka Hardware/Controls) sprawdź, czy dostępne są osobne ustawienia pod twój throttle/joystick.
Zdecyduj, gdzie będzie „mózg” konfiguracji – jeśli używasz np. AxisAndOhs do wszystkiego, ogranicz konfigurację w FenixSim do tego, czego nie da się inaczej.
Im mniej miejsc, w których coś mapujesz, tym łatwiej później szukać błędów.
Konfiguracja joysticka / yoke’a
Większość klasycznych joysticków nie wymaga specjalnej obsługi w samej aplikacji, ale kilka kroków pomaga uzyskać sensowny feeling Airbusa:
W MSFS ustaw czułości osi Ailerons i Elevator bez ekstremalnych krzywych – zacznij od lekkiego „S” i małego deadzone’u (5–8%).
Sprawdź w dokumentacji Fenix, czy zalecane są konkretne wartości czułości; część buildów sugeruje np. liniową charakterystykę.
Wyłącz w MSFS wszelkie „pomocniki” typu Auto rudder, Assisted yoke i tym podobne – Fenix ma własne FBW.
Jeśli joystick ma dodatkowe osie (np. przepustnica, slider), nie przypisuj ich na razie do niczego w MSFS. Później zdecydujesz, czy chcesz użyć ich jako spoiler/flaps lub analog brake.
Throttle: tryby pracy i detenty
Najwięcej zabawy jest z przepustnicą, bo Airbus pracuje na detentach (IDLE/CLB/FLEX/TOGA). Fenix udostępnia w aplikacji lub EFB moduł kalibracji. Typowy proces:
Włącz Fenixa w MSFS, otwórz EFB i przejdź do zakładki odpowiedzialnej za kontrolery / throttles.
Wybierz używany model throttle (jeśli jest na liście presetów) albo opcję Generic.
Przesuń fizyczną przepustnicę do pozycji IDLE i kliknij w EFB przycisk przypisania IDLE.
To samo zrób dla CLB, FLEX/MCT i TOGA.
Zapisz profil, nadaj mu nazwę (np. „TCA Fenix Detents”) i przetestuj w kokpicie, czy wskaźniki thrust wpadają w odpowiednie detenty.
Jeżeli twoja przepustnica ma mniejszy zakres, a detenty nie chcą się „trafić”, użyj opcji drobnej korekty (fine tune) w EFB – zazwyczaj jest tam możliwość przesunięcia progu detentu o kilka procent.
Reversy: oś, przyciski, mikrostyki
Reversy można ogarnąć na kilka sposobów, zależnie od sprzętu:
zwykły przycisk/hat, który przełącza tryb reversu.
Popularny scenariusz z TCA:
W EFB włącz tryb obsługi „Reversers on axis” lub dedykowany preset dla TCA.
W MSFS upewnij się, że oś przepustnicy nie ma przypisanych dodatkowych komend typu „Throttle decrease” po przekroczeniu detentu IDLE.
Przetestuj sekwencję: rollout po przyziemieniu → IDLE → podciągnięcie dźwigni reversu → czy wskazanie N1 „wchodzi” w REV.
Jeśli sprzęt nie ma fizycznych reversów, ratunkiem jest prosty binding: przycisk „Hold Throttle Reverse Thrust” w MSFS lub zewnętrznym narzędziu, który Fenix odczyta jak aktywację reversu.
Pedały kierunku i hamulce
Pedały w Feniksie działają dość klasycznie, ale kilka detali robi różnicę:
rudder powinien mieć w MSFS umiarkowany deadzone, przy dużej czułości będzie nerwowo przy starcie i lądowaniu,
osie Left Brake i Right Brake nie mogą być podpięte jednocześnie w MSFS i w zewnętrznym programie – wybierz jeden system.
Przy testach zrób prostą próbę na pustym pasie:
Rozpędź się lekko (10–20 kts).
Delikatnie wciśnij jeden pedał – samolot powinien reagować płynnie, bez „skoków”.
Jeśli masz wrażenie „0/1”, zwiększ deadzone i zmień krzywą na bardziej liniową.
Niektóre buildy Fenixa miewały problemy z niesymetrycznym hamowaniem przy wysokim FPS lub specyficznych ustawieniach osi. Gdy czujesz, że samolot ściąga przy lądowaniu mimo równego wciśnięcia hamulców, sprawdź changelog i ewentualne poprawki w aplikacji FenixSim.
Specjalne przyciski i skróty w aplikacji FenixSim
Aplikacja (lub EFB) ma zwykle osobny panel na „special bindings” – funkcje, których nie wystawia czysty MSFS. Typowe przykłady:
otwieranie/zamykanie drzwi pax/cargo,
seat belts / no smoking,
kontrola GPU, air startera, chocks,
przyciski do szybkiego przełączania widoków w kokpicie (kapitan, FO, overhead, pedestal).
Jeżeli latasz regularnie tym samym scenariuszem, warto powiązać sobie kilka kluczowych akcji:
W zakładce hardware/controls w FenixSim wybierz funkcję (np. Toggle GPU).
Wciśnij żądany fizyczny przycisk na joysticku/yoke’u.
Zatwierdź i zapisz profil pod konkretną nazwą, np. „Fenix – Cold&Dark Flow”.
Przy zmianach samolotów nie będziesz się wtedy zastanawiać, czy dany przycisk robi coś w Feniksie czy w defaultowym 737 z MSFS – każdy ma swój dedykowany profil.
Integracja z zewnętrznymi narzędziami do mapowania
Spora część użytkowników korzysta z FSUIPC, AxisAndOhs albo Spad.Next. Z Feniksem można to pożenić, ale wymaga to konsekwencji:
wyłącz w MSFS wszystkie ośki i przyciski, które przenosisz do zewnętrznego narzędzia,
korzystaj z gotowych profili/templów dla Fenix A32X, jeśli autorzy je udostępniają,
w FenixSim zostaw tylko to, czego nie umiesz wygodnie zmapować „na zewnątrz”, np. specyficzne eventy drzwi.
Przykładowy workflow z AxisAndOhs:
Tworzysz profil „Fenix A32X”.
Wiążesz osie pitch/roll/rudder/throttle z customowymi eventami Fenix (jeśli są dostępne) lub ze standardowymi, jeśli addon je poprawnie tłumaczy.
Dodajesz skrypty do obsługi MCDU, overheadu, jeśli masz bardziej rozbudowany hardware.
Gdy coś nie działa (np. nie reaguje ND range czy EFIS mode), sprawdź, czy Fenix nie wymaga konkretnych offsetów/ID – często są opisane w dokumentacji lub na oficjalnym forum, a aplikacja FenixSim potrafi podpowiedzieć, czy API jest aktywne.
Testowy lot po konfiguracji
Po większych zmianach w mapowaniu dobrze jest zrobić krótki lot czysto testowy:
Wybierz lotnisko z długim pasem i małym ruchem AI.
Załaduj Fenixa w konfiguracji cold & dark.
Przejdź cały „flow” z użyciem tylko skonfigurowanych kontrolerów: zasilanie, APU, pushback, taxi, start, krótki pattern, lądowanie.
W trakcie notuj na kartce lub w notatniku, co trzeba jeszcze poprawić (np. za czuły rudder, niepewny detent FLEX, brak reakcji reversów). Zmiany wprowadzaj partiami i po każdej serii zrób szybki restart aplikacji FenixSim oraz MSFS, by uniknąć efektu „stary config wymieszany z nowym”.
